السيد ابن طاووس ( مترجم : م - ر )

361

ادب حضور ( فلاح السائل ) ( فارسى )

غم و اندوه و موجب اهتمام من است چه امورى كه بر من پوشيده است و يا در ذهنم حاضر است ، و هر چه را كه از آن هراس دارم ، كفايت فرما ، اى مهربانترين مهربانها . خدايا ، امورم را به تو واگذار نمودم ، و به تو تكيه زدم ، و به واسطهء جنايات و گناهانى كه بر نفس خويش نمودم ، از روى ترس و هراس از تو و طمع و آز به تو آن را به تو تسليم نمودم ، و تويى خداوند بزرگوارى كه اميد هيچ كس را قطع نمىفرمايى ، و دعاى هيچ كس را نوميد و محروم نمىنمايى ، پس به حقّ خليلت حضرت ابراهيم ، و كليمت حضرت موسى ، و روحت حضرت عيسى ، و برگزيده و پيامبرت حضرت محمّد صلّى اللَّه عليه و آله در خواست مىنمايم كه روى با كرامتت را از من برنگردانى ، تا اينكه توبه‌ام را پذيرفته [ و بر اشك چشمم رحم آرى ] ، و گناهم را بيامرزى ، اى مهربانترين مهربانها ، و اى فرمانرواترين فرمانروايان . خداوندا ، انتقام مرا از كسانى كه به من ستم روا داشته‌اند بگير ، و مرا بر كسانى كه با من سر ستيز دارند پيروز گردان . خدايا ، مصيبت مرا در دينم قرار مده ، و دنيا را بزرگترين همّ و غم و نهايت اندازهء دانشم قرار مده . خداوندا ، دينم را كه مايهء نگاهدارى امور من است ، و دنيايم را كه معاش و روز گذران من در آن است ، و آخرتم را كه بازگشتم به سوى آن است اصلاح فرما ، و زندگانى دنيا را براى من مايهء افزونى از هر خير و خوبى قرار ده ، و مرگ را آسودگى از هر شرّ و بدى بگردان . خداوندا ، براستى كه تو بسيار گذشت‌كننده هستى ، و عفو و گذشت را دوست مىدارى ، پس از من در گذر . خدايا ، تا زمانى كه زندگانى را براى من خير مىدانى زنده‌ام بدار ، و هنگامى كه مردن به خير من است ، جان مرا بستان . و هراس از خود را در نهان و آشكار ، و عدل و داد در حال خشم و خرسندى را از تو خواستارم ، و ميانه روى در حال فقر و غنى را از تو مسألت دارم ، و از تو درخواست مىنمايم نعمت معنوىاى را كه هرگز از بين نمىرود ، و نور چشمى را كه هرگز تمام نمىشود ، و خشنودى بعد از قضا و ارادهء حتمىات را از تو مسألت دارم ، و لذّت نظر به رويت [ اسماء و صفات ] را از تو مىخواهم . خداوندا ، براستى كه براى ارشاد امرم از تو طلب هدايت مىنمايم ، و به تو پناه مىبرم از شرّ نفسم . خدايا ، عمل بد انجام دادم ، و به خود ستم نمودم ، پس مرا بيامرز ، كه گناهان را جز تو نمىآمرزد . خداوندا ، از تو زود رسانيدن عافيتت ، و شكيبايى بر بلايت ، و خروج